ذکر

به کجا چنین شتابان ؟

مگر انسان، همان نطفه و خون نيم‏بند نيست؟ که خدا او را در تاريکيهاي رحم

و غلافهاي تو در تو، پديد آورد؟ تا به صورت جنين درآمد، سپس کودکي

شيرخوار شد، بزرگتر و بزرگترشده تا نوجواني رسيده گرديد،

سپس او را دلي فراگير، و زباني گويا، و چشمي بينا عطا فرمود تا عبرتها را

درک کند، و از بديها بپرهيزد،

و آنگاه که جواني در حد کمال رسيد، بر پاي خويش استوار ماند،

گردنکشي آغاز کرد، و روي از خدا بگرداند، و در بيراهه گام نهاد،

در هواپرستي غرق شد، و براي به دست آوردن لذتهاي دنيا تلاش فراوان کرد،

و سرمست شادماني دنيا شد.

هرگز نمي‏پندارد مصيبتي پيش آيد!

بر اساس تقوي فروتني ندارد، ناگهان سرمست و مغرور در اين آزمايش چند روزه،

مرگ او را مي‏ربايد، او را که در دل بدبختيها، اندکي زندگي نموده، و آنچه را که

از دست داده عوضي به دست نياورده است، و آنچه از واجبات را که ترک کرد،

قضايش به جا نياورده، که درد مرگ او را فرا گرفت، روزها در حيرت و سرگرداني،

و شبها با بيداري و نگراني مي‏گذارند.

عبرت از مرگ هر روز به سختي درد مي‏کشد، و هر شب رنج و بيماري

به سراغش مي‏رود، در ميان برادري غمخوار، و پدري مهربان و ناله‏ کننده‏اي

بي‏طاقت و بر سينه کوبنده‏اي گريان افتاده است، اما او در حالت بيهوشي و

سکرات مرگ، و غم و اندوه بسيار، و ناله دردناک، و درد جان کندن،

با انتظاري رنج‏آور، دست به گريبان است، پس از مرگ او را مايوس‏وار در کفن

پيچانده، در حالي که تسليم و آرام است، برمي‏دارند، و بر تابوت مي‏گذراند.

خسته و لاغر به سفر آخرت مي‏رود، که فرزندان و برادران او را بدوش کشيده

تا سرمنزل غربت، آنجا که ديگر او را نمي‏بينند، و آنجا که جايگاه وحشت است،

پيش مي‏برند.

اما هنگامي که تشييع‏کنندگان بروند و مصيبت‏زدگان باز گردند،

در گودال قبر نشانده، براي پرستش حيرت‏آور، و امتحان لغزش‏زا،

زمزمه غم‏آلود دارد.

و بزرگترين بلاي آنجا، فرود آمدن در آتش سوزان دوزخ و برافروختگي شعله‏ها

و نعره‏هاي آتش است، که نه يک لحظه آرام گيرد تا استراحت کند،

و نه آرامشي وجود داد که از درد او بکاهد، و نه قدرتي که مانع کيفر او شود،

نه مرگي که او را از اين همه ناراحتي برهاند، و نه خوابي که اندوهش را برطرف

سازد، در ميان انواع مرگها و ساعتها مجازات گوناگون گرفتار است.

به خدا پناه مي‏بريم.

قسمتی از خطبه غراء – نهج البلاغه

+نوشته شده در دوشنبه هفدهم تیر 1387ساعت17:13توسط مهدی نصیری |